این یک روایت واقعی است از یکی از دوستانم که داور بین المللی فوتبال است.

او چندی قبل داور یکی از بازی های ملی آسیایی بود که در پیونگ یانگ برگزار می شد و همراه با کمک هایش راهی این سفر شد. مسابقه ای که برای کره ای ها اهمیتی ویژه داشت. داور ایرانی از خط ویژه هوایی چین ، وارد پیونگ یانگ شد و باری برگشت چاره ای نداشت تا منتظر این پرواز هفته ای یکبار باشد. او کره شمالی را اینگونه ترسیم می کرد:« از لحظه ورودمان ، همه جا دو نفر محافظ همراهم بودند. محافظانی که فقط با علامت دست می گفتند چه بکنیم یا چه نکنیم. برایم عجیب بود که حتی حرف هم با ما نمی زدند و جواب سلام هم نمی دادند. نه خبری از اینترنت بود و نه موبایل . تنها راه ارتباطی مان ، تلفن هتل بود. چهره های مردم نشان می داد که اوضاع خیلی خوبی ندارند. فقر از سر و دیوار شهر می بارید. همه انگار در سرابز خانه زندگی می کردند. شهر ساعت خاموشی داشت ،

ظهر یک روز پاییزی است که روحانی، رییس انجمن صنفی دفاتر خدمات مسافرتی خراسان رضوی به من زنگ می‌زند و توضیح می‌دهد که سفری در پیش است و گروهی از مدیران آژانس‌های مسافرتی خراسان رضوی با هماهنگی اداره فرهنگی سفارت ترکیه و به دعوت رسمی شهردار قونیه عازم کشور ترکیه و شهر قونیه خواهند بود و از من هم می‌خواهد که در این سفر همراهشان باشم. آرزوی چندین ساله من برای سفر به قونیه مدفن مولانا جلال‌الدین محمد شاعر و عارف بی‌مانند پارسی گو قرار است به واقعیت بپیوندد. با اشتیاق دعوت او را می‌پذیرم. و چند روز بعد با این گروه به سفری خاطره‌انگیز می‌روم.
قرار است ۲۸ آبان ماه ابتدا از فرودگاه هاشمی‌نژاد به سمت تهران پرواز کنیم و چند ساعت بعد با هواپیمایی ترکیش ایرویز عازم استانبول شویم. به علت شغلی که دارم هر سال چند بار به کشورهای مختلف سفر می‌کنم و این فرصتی است که از نزدیک مقایسه‌ای داشته باشم بین آنچه که ما داریم با آنچه که دیگران دارند. نمی‌دانم چرا این اختلافات گاهی خیلی معنادار می‌شود نکات کوچک و بزرگی که این اختلافات را نشان می‌دهد امروزه در صنعت گردشگری دنیا هرکدام می‌تواند به تنهایی بسیار تاثیرگذار باشد. شاید کشورهای مهم در حوزه توریسم با دفت نظر در همین نکات کوچک و بزرگ توانسته‌اند جایگاهی ارزشمند در میان گردشگران پیدا کنند. به هر حال امیدوارم گزارش این سفر حداقل بتواند در میان مسوولان گوش شنوایی پیدا کند. این گزارش را لطفاً مطالعه فرمائید.